شبی زیبا
من هستم و تنهایی
نسیم ملایمی میورزد
دورم از هیاهوی آدمی
صدای خش خش برگهای درختان
چه موسیقی خوبی است
رهایم از گذشته و آینده
من در حال سیر میکنم
آرامش عمیقی در درونم هست
خوشحالم از اینکه هستم
از این پس باید هر روز، بودنم را جشن بگیرم
هر روز تولدی هست از جنس حضور داشتن
بلخره چطور یشه از این نظام اهریمنی و رژیم شیطانی رها شد.
حقیقت اینه که جماعت حاکم برای هزاران نسل بار خودشون رو بسته اند، اکثر اونها فرزندان شون رو به همراه میلیاردها دلار به غرب فرستادند و از نعمت آزادی بیان و امنیتی که غرب داره استفاده می کنند و برخی از اونها در ایران ماندن و شرکت های خودشون رو اداره میکنند که به سبب رانتی که نظام جمهوری اسلامی براشون ایجاد کرده سودآوری بادآورده ای دارند.
اما مهمتر از طبقه حاکم شناسایی افراد حامی جمهوری اسلامی هست. حامیان جمهوری اسلامی به دلیل نفع و فایدهای که این رژیم داره به اون پایبند هستند. اینها رو میشه در چند دسته قرار داد:
۱- طبقه ای که به سبب خدمات شون به رژیم از امتیازات مختلف استفاده میکنند شامل خانواده های شهدا و جانبازان، افرادی که در جبهه های جنگ حضور داشتند
۲- افرادی که به سبب اعتقادات شیفته این حکومت هستند
۳- افرادی که به سبب عقده ها و حقارات های روحی روانی شیفته تبلیغات پروپاگاندا و اقتدار طلبی این حکومت هستند
۴- افراد ترسو که از بی نظمی و هرج و مرج ترس دارند این افراد نگران از دست دادن زندگی خودشون و آینده نامعلوم هستند
۵- افرادی که از خدمات رایگان این حکومت به شکلهای مختلفت استفاده کردند، و مزه حرامخوری رو چشیده اند
اغلب حامیان جمهوری اسلامی میدونند که لیاقت جایگاه و یا خدماتی که میگیرند رو ندارند و میدونند اگه در یک جامعه و حکومتی که چنین امکاناتی رو براشون فراهم نمیکرد زندگی نمیکردند زندگی سختی داشتند. بنابرین تلاش این افراد حفظ و حمایت از وضعیت موجود هست.
نظام جمهوری اسلامی و طبقه آخوند بزرگترین ارتش خصوصی جهان یعنی سپاه پاسداران رو برای خودشون ساختند، این ارتش نه فقط به لحاظ نظامی بلکه در تمامی زمینه ها فعالیت داره. پول مفت و فراوان باعث شده سپاه پاسداران بزرگ پیچیده و عمیق باشه،آیا میشه بدون شناخت دشمن و عملکردش صرفا با راه اندازی اعتراضات و تظاهرات مسالمت جو بر اون پیروز شد. در این مورد به نظر من نه.
وقتی رویدادهای مختلف رو نگاه میکنیم که چطور این حکومت با بی رحمی تمام در مقابل ضعیف ترین افراد رفتار کرده مشخصه که ما با یک نیروی اهریمنی به تمام معنا سرو کار داریم
به طور مثال در چند وقت اخیر خبر شکنجه و کشته شدن فیلم ساز ارزشمند آقای کیومرث پور احمد شنیدیم، یا خبر کشته شدن داریوش مهرجویی رو و کشته شدن های دیگر. در حال حاضر که رژیم تمام قدرت رو قبضه کرده اینطور با خشونت عمل کردن در مقابل انسانهای که قدرتی ندارن نشان از بیماری های روانی همچون کینه ورزی افراطی و عقدههای روانی داره.
چیزی که ما بهش میرسیم اینه که رژیم مرکزی برای رصد عملکرد افراد داره، میشه گفت مرکز دشمن شناسی، افرادی که دشمن تشخیص میده رو به فجیع ترین شکل از راه خودش بر میداره. میشه حدس زد که روشهای عملکرد جمهوری اسلامی در مقابل جامعه ایران و مخالفین بر گرفته از تجربیات کارشناسان امنیتی روسی هست. روشهایی که در گذر زمان در روسیه بکار رفته و مفید بودن شون آزموده شده در ایران نیز استفاده میشه، مشخصه که هسته قدرت در جمهوری اسلامی دست نشانده سازمانهای امنیتی روسی هستند.
بهر حال اولین گام در شکست دشمن شناخت اونه، در مورد ایران تا زمانی که ارتش مردمی ایجاد نشه که بتونه از مردم حمایت کنه،عملا تظاهرات و اعتراضات راه به جایی نمیبره.
این ارتش مردمی باید مجهز، قوی، چابک، با فناوری بالا باشه و ترورهای هدفمند رو انجام بده و در موقع ضرورت بتونه از مردم حمایت کنه. در کنار این موضوع ما نیازمند یک رهبری مقتدر هستیم که بینش جدیدی رو به جامعه بده و این مردم افسرده رو به آینده امیدوار کنه. و همینطور نیازمند این هستیم که همه بدونند در رژیم آینده قرار نیست وضعیت بدتر بشه، بلکه تلاش حکومت آینده ساخت یک ایران مقتدر و زندگی عزتمندان مردم جامعه هست.
بنظرم با شکست مفتضحانه رژیم در حمله به اسرائیل، احتمال اینکه رژیم جمهوری اسلامی به سمت توسعه و استفاده از سلاحهای بیولوژیکی بره بیشتر هست. در این صورت در چند سال آینده باید منتظر بروز همهگیری بیماریهای ناشناخته باشیم.
در مقابل اگر دشمنی اسرائیل با رژیم جمهوری اسلامی رو واقعی تصور کنیم، بهترین تلافی که این کشور میتونه انجام بده مسلح کردن مردم ایران هست. البته راه اندازه و پشتیبانی از گروه هایی مثل جندالله و جیش العدل و ... اشتباه خواهد بود و راه به جایی نمیبره و نتیجه معکوس خواهد داد.
جمهوری اسلامی در حال ورود به باتلاق جنگ هست، این جنگ مردم ایران نیست، جنگ ارازل و اوباش به همراهی جماعت آخوند هست. جماعت آخوند بسیار کینه توز هستند، امیدوارم ذات پست و حیوانی اینها برای مردم کشورهای دیگه هم روشن بشه و تصور نکنند که این جماعت قابل کنترل هستند.
امروز رفتم شهرمون تا شلواری که تازه خریده بودم و داده بودم به خیاط که برام دمپاشو درست کنه رو بگیرم، توی بلوار اصلی یک سفره بزرگ انداخته بودند و چند نفری داشتند مواد غذایی رو میچیدند، رسیدم به خیاطی سر صحبت رو باز کرد گفت دیدی که چه سفره بزرگی انداختن گفتم بله گفت چند وقته دیگه به همه کسبه میگن فلان مبلغ رو باید واریز کنید، همیشه آخر سر خرج اینجور کاراشون رو از ما کاسبا میگیرند... با پول ما سفره میاندازن و تبلیغ میکنند...
در سال 1948 پروفسور اسکینر یک آزمایش علمی ترتیب داد. او یک کبوتر گرسنه را در قفسی با یک ظرف غذا تنها گذاشت.
بین آنها دری بود که مانع رسیدن کبوتر به ظرف غذا میشد. کنار در دکمهای وجود داشت که کبوتر با زدنش میتوانست برای لحظاتی در را باز کرده و به غذا برسد.
نتیجه آزمایش تا این مرحله قابل پیش بینی بود. کبوتر هم مانند بسیاری از موجودات زنده به سرعت ارتباط بین دکمه و پاداشی که نصیبش میشود را کشف میکرد.
اما اتفاق جالبتر زمانی میافتاد که آن در به صورت خودکار (از هر 20 ثانیه یکبار) توسط یک تایمر باز شود. کبوتر به غذا میرسید بی آنکه دکمهای را زده باشد. او که از وجود تایمر بی خبر بود، به مرور دلیل این پاداشهای بدون زحمت را به کارهایی که در آن لحظه میکرد ربط میداد. مثلا اگر در آن لحظه بالهایش را به هم زده بود، به بال زدن ادامه میداد تا اینکه دوباره در توسط تایمر باز شود. هر بار که این اتفاق تکرار میشد، ایمان کبوتر به آن باور غلط اولیه بیشتر و بیشتر میشد. حال که او نمیتوانست دلیل اصلی را تشخیص دهد، به اشتباه عوامل موهومی را به آن ربط میداد.
اسکینر این یافته را "خرافات کبوتر" نامید.
امسال موضوعی که باید بسیار در موردش حساس باشم اینه که همه کار و هیچ کاره نباشم
اینکه چندین هدف رو همزمان دنبال کردن واقعن انرژی و تمرکزی میخواد که با سیستم من سازگار نیست. بنابرین امسال قصدم اینه که بیشتر از دو هدف همزمان نداشته باشم.
متاسفانه دانشگاه زمان زیادی از من گرفته و میزان تمرکز من رو برای کارهای ضروری دیگه کاهش داده و تا زمان اتمام تحصیلم مجبورم شرایط چند هدفه بودن رو ادامه بدم ولی تجربه من اینه که آدم برای موفقیت نباید اهداف زیادی داشته باشه نهایت یک یا دو هدف و تمرکز شدید.
سال 1403 شروع شد،
در شروع هر سال اهداف خودم رو مشخص میکنم، اهداف بر دو نوع هستند اهداف دقیق و آمال و آرزوها
اهداف دقیق رو نباید گفت ولی آمال و آرزوها رو میشه بیان کرد
یکی از آرزویهای من در این سال، پایان رنجی طولانی هست، تنهایی. البته این تنهایی از جنس نداشتن Soul mate هست والا آدم که زیاده.
آرزوی دیگه سلامتی آدمهای با ارزشی هست که قلبا دوست شون دارم یا وجودشون باعث معنا در زندگیام میشن.
در انتها باید بگم که امیدوارم سال 1403 سالی خوب و خوش برای همه کسانی باشه که استحقاقش رو دارند و سال پایان تاریکی و ظلمت در کشور ایران باشه.
اینجا محلی برای یادداشت گذاری شخصی من هست،