یادداشت های من

بعضی وقت‌ها به این فکر می کنم که برخلاف چیزی که به نظر میرسه آدم‌هایی که باهاشون ارتباط برقرار می کنیم و توی زندگی مون زمان بیشتری موندگار میشن،‌خیلی کم هستند.

بعضی وقتا این ایده می یاد توی ذهنم که شاید همه چیز از قبل برنامه ریزی شده،‌ مسیر زندگی ما برنامه ریزی شده که یکسری آدم ها بیان توی زندگی مون و ذهن ما رو جهت بدن. به ما چیزی یاد بدند و یا احساسی رو با هم تجربه کنیم.

شاید تمام ملاقات های زندگی ما اتفاقی نیستند و چیزیه که خودمون خواستیم.

تو آدمی نیستی که به آسونی تسلیم بشه

تو غیرممکن رو ممکن می کنی

تو همچین آدمی هستی

مهم نیست چی بشه

...

این جمله هم توی سریال انگلیسی‌ها بود، که بنظرم در مورد حکومت‌ها و جوامع مصداق پیدا می کنه ... :

Crumbling is not an instant's act.
a fundamental pause.
Dilapidation's processes are organized Decays
...
Slipping is crash's law

زوال در لحظه اتفاق نمی افتد‌‌‌
توقفی است بنیادین
فساد سازمان‌یافته، فرآیندهای تباهی هستند

فرسودگی قانون سقوطه

جامعه‌ای که دچار توقف بشه شور و هیجان نداره، توی ساختارهای خودش دچار انحطاط میشه،‌ سقوط رو همجا میشه دید توی هنر، اقتصاد، ادبیات و اخلاق.

چند روز اخیر یه سریال خوب به اسم انگلیسی‌ها (The English) نگاه می کردم،‌سریال خوبی بود. یه موسیقی خوبی هم اولش داشت.

باید قدر‌دان لحظات بود، ما همین لحظات رو داریم.

باید ذهن‌مون رو باز نگه داریم که مبادا اسیر چارچوب‌های ساختگی دیگران بشیم. ما انسان‌ها آزاد هستیم و کسی حق نداره این آزادی رو از ما بگیره.

من:

سلام،
صبح زیبای بهاری تون بخیر

اون:

سلام
صبح شمام قشنگ

من:

آغاز امروز رو بهتون تبریک می گم
امیدوارم روز خوبی در پیش داشته باشید

اون:

وای مرسی
همچنین برای شما

من:

امروز روز دیگه‌ای هست که طبیعت به ما هدیه داده
پس باید قدردان طبیعت باشیم و به خوبی استفاده کنیم

اون:

بله باید قدردان فرصتی که برای زیستن به ما داده شده است را بدانیم

وقتی یک حکومت ارزشی متوسل به روش های ناجوانمردانه ای مثل حمله شیمیایی در مقابل دانش آموزان دختر می شود، پس ببینید سواد آموزی دختران چقدر موضوع مهمی هست.

گفته میشه بیش از 50 مدرسه دخترانه هدف حمله شیمیایی از طرف ماموران رژیم قرار گرفته، والدین و کودکان تهدید شدند در خصوص این ماجرا چیزی نگن، اهداف رژیم چی بوده:

1- تهدید دانش آموزان و ترسوندن اونها جهت جلوگیری از حضور در تظاهرات آینده

2- احساس خطر از جانب نسل دختران جوان بجهت از بین رفتن توهمات دینی و ارزش‌های پوچ تو خالی و تلاش برای ترساندن و منع آنها از تحصیل

3- آزمایش تسلیجات شیمیایی جدید روسیه

4- انتقام گیری و آلوده کردن دانش آموزن به مواد سمی که بعدها اونها رو دچار مشکلات دیگه مثل سرطان بکنه

5- هشدار به مردم که ما می تونیم چنین کاری رو بکنیم

چیزی که این روزها توی اخبار میشه فهمید اینه که آمریکا و اروپا تمایل ندارند که رژیم جمهوری اسلامی ایران رو تغییر بدند بلکه بدنبال تضعیف اون هستن تا تحت کنترل باشه. فکر می کنم حتی خودشون رو برای یک رژیمی که بمب هسته ای داره هم آماده کردند.

بنظرم مشکل متفکرین آمریکایی اینه که نمی دونند با چی طرف هستند اونها فکر می کنند که حکومت ایران هم مثل حکومت های ایدئولوژیک دیگه هست که مرزهای واضحی دارند، که در واقع اینطور نیست. اونها فکر می کنند سران و مدافعین این حکومت هم بلخره انسان هستند منتها فقط به یکسری چیزها باور دارند، و فقط می خوان به روش خودشون زندگی کنند و از باورهاشون دفاع کنند.

جمهوری اسلامی حکومتی بر پایه باورهای آخرالزمانی مذهب شیعه هست که مدام مرگ رو تبلیغ می کنه. افکار اینها اینطوره که خودشون و پیروان خودشون رو بنده و صالحان خدا و در مسیر حق میدونند و دیگران رو مغضوب خدا و در مسیر شیطان. از نظرشون خدا این زمین و هر آنچیزی که در اون هست رو برای اونها خلق کرده بنابرین اینها وظیفه دارند که زمین رو از فساد (غیر باورمندان) پاک کنند. اونها تصور می کنند که رهبرشون نماینده خدا بر روی زمین هست، و باید پرستیده بشه، حرفش کلام خداست. قتل، تجاوز، و هر کار دیگه‌ای با انسانها از نظر اونها اگه فرمان خدا باشه علاوه بر اینکه مشکلی نداره ثواب هم داره. دروغ و ریا، دزدی و هر زشتی دیگه در راستای اهداف الهی میتونه بکار بره.

خب حالا این حکومت اگه به بمب هسته مجهز بشه انوقت اروپا و آمریکا باید منتظر انفجارها و شرارت های زیادی توی سرزمین خودشون باشند. چیزهایی که جهموری اسلامی دست داشتن توی اونها رو همیشه رد خواهد کرد.

در آینده با تجهیز جمهوری اسلامی به علم و دانش و توانایی ها مختلف که اینروزها به راحتی میشه با پول خرید، غرب با یک دشمن با مرزهای مشخص و رویکرد یکپارچه روبرو نخواهد بود بلکه به تعداد باورمندان اون دشمن خواهد داشت و این تاوان معامله و مماشات با چنین رژیمی خواهد بود.

اخیرا تعداد زیادی دختر محصل توسط نیروهای رژیم با گازهای سمی مورد حمله قرار گرفتند احتمالا با گاز رقیق شده اعصاب مشابهه اون چیزی که توی جنگ توسط صدام استفاده می شد، ظاهرا در تعدادی از مدارس دخترانه هم وارد شدند و فیلم پورن پخش کردند و گفتند اگه معترضین حکومت بیان این اتفاق براتون می افته.

ظاهرا تبلیغات 24 ساعته توی تلوزیون و مدرسه و خیابون تاثیری نداشته حالا ماهیت شیطانی و پلید خودشون رو بروز میدن

اینهم یه موضوعی که امروز ذهنمو مشغول کرده بود:

اگه زمان رو بتونی اونقدر کوچیک کنیم که دیگه قابل تجزیه نباشه، حالا دو تا جسم در فضا داشته باشیم که روی هم تاثیر میزارند، کدام یک از اجسام بعد از دریافت تاثیر جسم مقابل در ابتدا واکنش نشون میده.

در واقع تاثیر تغییر زمان روی اجسام به صورت سری هست یا به صورت موازی؟

احتمالا تاثیر اجسام روی هم بر روی چندین یکای زمان باید انجام بشه به این شکل که اول اجسام تاثیر خودشون رو دریافت می کنند بعد نسبت به اون واکنش نشون میدن و بعد دوباره تاثیر میزارن!

اون:

این دختره داره میره عمان

تازه اومده بود

...

من:

خوش بحالش

اون:

اره

من:

تونست خودشو نجات بده

اون:

اوهوم

من:

مابقی عمرش رو در آرامش خواهد گذراند

می تونه به اهدافش برسه

ممکنه دلش بچه بخواد

می تونه روی تربیت بچه های آینده اش تمرکز کنه

ما هم روی قیمت دلار تمرکز می کنیم

تازه حسرت کوچکترین چیزا رو می تونیم بخوریم

از دست حکومت فاسد و آدم های عرزشی حرص بخوریم

اون:

اره

اغلب ما تصور می کنیم کلمات مفاهیمی مشابهه در ذهن افراد ایجاد می کنند ولی در واقع اینطور نیست کلمات در ذهن ما مفاهیم یکسان ندارند و همینطور در ذهن مردان و و زنان شاید کاملا متفاوت باشند. به طور مثال مفهوم دوستی برای آدم ها می تونه متفاوت باشه دوستی برای مردان اغلب یک دارایی ارزشمند هست و برای زنان شاید فقط ابزار باشه، ابزاری که اگه کارایی نداشت باید دیگه سمتش نرفت.

بعنوان یک مرد این تصور رو دارم که گاهی ممکنه یه دوست بیشتر از منفعت هزینه داشته باشه، بد دهن باشه، رفتار نامطلوب داشته باشه ولی میدونم که یه جایی می تونه بهم کمک کنه دستم رو بگیره و هوامو داشته باشه.

دوستی برای مردان و زنان اصلا معنی یکسانی نداره.

بنظرم توی هر رابطه‌ای یک جایی هست که در اون رابطه در بهترین حالت خودشه یا میشه گفت نقطه تعادل رابطه هست، اگه بخواهی که عمق رابطه رو بیشتر بکنی، رابطه شروع می کنه به خراب شدن.

خب این نقطه تعادل توی رابطه کجاست؟

یه جایی که طرف مقابلت از حرفت یا کارت ابزار ناراحتی می کنه درصورتی که از نظر خودت هیچ ایرادی توی اون حرفت یا کارت نیست و یا برعکس زمانی که از حرف یا رفتار و عملکرد طرف مقابلت میرنجی دیگه اونجا باید مکث کرد و رابطه رو دوباره ارزیابی کرد، مرزهای رابطه و سطح وابستگی و مسئولیت‌پذیری رو مشخص کرد و همونجا متوقف شد.

یک دوست برای همه، در واقع دوست هیچ کس نیست.

ارسطو

تا به امروز چند نفر مطلقه برای ازدواج به هم معرفی شدند. اغلب از نظر جسمی خوب بودند، چهر زیبا داشتند یا بدن خوش فرم، توی صحبت اولیه هیچ مشکلی دیده نمی شد خوش برخورد بودند ولی بعد از مدتی این موارد رو توی شخصیت شون می دیدم:

۱- کمال گرایی : دوست داشتن همه چیز اطراف شون کامل باشه، یه زندگی ایدال توی ذهن شون داشتند که می خواستند به طور کامل و یکجا به اون برسند

۲- مودی بودن : یک روز خوب یک روز یه جور دیگه

۳- عدم توانایی در حل مشکلات و ترجیح به فرار : اگه چالشی توی زندگی داشتند نمی تونستند اون چالش رو حل کنند و ترحیج شون فقط فرار بود

۴- تحمل پذیری کم

۵- قادر به بهبود خودشون نبودند، چرا که هر نقدی رو بخودشون می گرفتن و زود طبق همون ایده ذهنی فرار بجای معاشرت و بحث و به چالش کشیدن موضوعات اقدام می کردند

دوست دارند همیشه خوبی بشنوند، اطرافیان شون فقط خوبی شون رو بگن

دروغ شیرین رو راست می دونند و راست تلخ رو دروغ و تهمت و تحقیر

دوست دارند همیشه از نظر دیگران در اوج باشند

تحمل کمی شوخ طبی رو ندارند، چرا که همه چیز رو زود به خودشون می گیرند

تحمل نقد رو ندارند، انگار که از نظرشون از اوج به پایین کشیده می شند

انگار ارزش شون ذاتی نیست، یا اعتماد به نفس ندارند

انگار ارزش شون رو از تحسین دیگران بدست می آرند

پس چطور می خوان پیشرفت کنند، شاید با حسادت

اینها عمیقا توی زندگی دچار مشکل میشن

نمیشه باهاشون صمیمی شد

وقتی ناراحت میشن همه پل ها رو خراب می کنند

یه آدم دیگه میشن، انگار دیگه پیشش شون ارزش نداری

توی رابطه باید دائم مراقب حرف زدنت باشی که مبادا بین حرفات یک کلمه یا یک جمله باعث ناراحتی و رنجش شون بشه،

چطور میشه این آدم‌ها رو شناخت، چطور میشه فهمید که اینطورین تا مراقب باشی باهاشون ازدواج نکنی، باهاشون صمیمی نشی

فعلا راهکاری ندارم، شاید با بررسی تاریخچه زندگی شون و نوع عملکردشون بشه شناخت بخصوص تغییرات زیاد در زندگی شون شاید یه نشونه باشه

... ممکنه بچه‌هایی که فقط تعریف و تحسین توی خونه شنیدن و هر چیزی که توی زندگی خواستند در اختیارشون قرار گرفته بعدا اینطوری بشند.

توی یک سازمان (شرکت، موسسه، دولت، حکومت و ...) وقتی موضوعات بی ارزش ارزشمند میشند، بدونید اونجا آدم های کوچیک بزرگ شدند.

متاسفانه بصورت وحشتناکی داریم به سمت فقر حرکت می‌کنیم. واقعن هیچ حس و حالی نمونده.

البته این وضعیت همون چیزیه که حکومت می‌خواد. فقیر کردن اکثریت مردم و ساختن طبقه مرفع خودی که بر اکثریت حکومت کنند.

آدم‌ها فقیر باشند به خدا محتاج‌تر خواهند بود دینداتر میشن، به کم قانع میشن. یادمه که روحانی رئیس جمهور رژیم توی یک همایشی به خبرنگاران می‌گفت کاری نکنید که مردم متوقع باشند، سطح توقع مردم رو بالا نبرید.

آدم‌ها فقیر باشند توهمات و دروغ‌ها و داستانهای ساختگی روحانیون مذهبی رو بیشتر باور می کنند. آدم‌ها که فقیر بشن تغذیه مناسبی نخواهند داشت ضعیف‌تر میشن، سطح آی‌کیو شون میاد پایین خنگ‌تر میشن، متعصب‌تر میشن باورپذیرتر میشن،‌ راحت‌تر میشه کنترل شون کرد، بیشتر تولید مثل می کنند به آینده فکر نمی کنند و تنها بفکر گذران زندگی خواهند بود.

فقر راهکار رژیم جمهوری اسلامی برای کنترل مردمه.

گاهی خانم‌های همکار واحد کناری بلند بلند شروع به خندیدن درباره یک موضوعی می کنند، یکی از همکارام که خانم هست میگه می دونستی اینها برای جلب توجه اینطور بلند می خندند.

مورد دیگه اینکه یه وقتایی بعضی زن‌ها شروع به سیگنال دادن به مردی می کنند نه برای ایجاد رابطه، صرفا برای این که دوست دارند مورد توجه باشند. ممکنه اون مرد به اون زن ابراز علاقه کنه که در این صورت، قربانی تلخی یک جواب رد رو خواهد چشید!

اما همکارم این نظر رو داشت که این موضوع می تونه به یکی از این دلایل باشه: ۱- گاهی اوقات یک زن واقعن متوجه این موضوع نیست که داره به یک مردی سیگنال میده ۲- گاهی یک زن از یک مردی خوشش میاد ولی توی مرحله تصمیم گیریه که ممکنه با سیگنال دادن بخواد عملکرد اون مرد رو بسنجه ۳- گاهی واقعن سیگنالی در کار نیست و اون مرد توهم میزنه