چیه این دلتنگی، چطوری میشه از دستش رها شد. فکر کنم شکل عمیقش فقط برای ما مردهاست، اینهمه غم برای نبودنش برای دوریش شاید شکل دیگهی از رنج بودن هست.
امروز کلیپی رو میدیدم که می گفت این مهارتهای انسانی رو یاد بگیرید:
خب بعضیها شون مهارت نیستند ویژگیهایی هستند که باید بهبود پیدا کنند. فکر کنم هوش هیجانی رو از قلم انداخت. مهارت اینکه بتونی احساساتت رو کنترل کنی و یا بتونی به صورت کنترل شده استفاده کنی.
یادمه دوران دانشگاه یک هم خونهای داشتم که یکبار سر یک موضوع بیاهمیت شروع به داد و فریاد سر بقیه بچهها کرد، بعدا بهش گفتم موضوعی که سرش دعوا میکردی بیاهمیت بود گفت خودم میدونم من اینکار رو کردم بقیه حساب کار دستشون بیاد و بدونند من خط قرمزهایی دارم و رفتارشون رو اصلاح کنند. خب این یک نمونه از هوش هیجانی برای من بود.
عذت نفس هم موضوع مهمیه، احساس ارزشمندی در درون خود اینکه از درون احساس ارزشمندی بکنی، اعتماد به نفس هم اینه که احساس کنی در یک کار یا موضوعی سررشته داری و میتونی اون کار رو به سرانجام برسونی یا مسئولیتش رو قبول کنی.
اما رفتار از کودکی بشدت روی رشد این ویژگیها موثر هست. یادمه که از بچهگی وقتی مهمونی، کسی خونه مون میاومد پدر و مادرم به ما میگفتند برید اتاق سرو صدا هم نکنید، عاقبت اینکار هم این شده که ما آدمهای خجالتی بار اومدیم و توی خیلی از موقعیتها نتونستیم خودمون رو ابراز کنیم.
امروز همکار قدیمی و دوست عزیزی رو دوباره دیدم، صحبت کردن و دیدنش حال دل منو خوب میکنه، برای مدتی بهم انرژی میده، امیدوارم حالش هرجا که هست خوب باشه. ممنونم ازش بخاطر لطفی که به من داره.
نه حوصلهی برای سیاست مونده و نه مسائل جامعه، من خیلی وقته از این بازیها خسته شدم، خوبی نوشتن درباره این موضوعات این بود که تونستم افکارم رو نظم بدم و منطقی برای موضوعات اینچنیی پیدا کنم. الان دیگه به این باور رسیدم که من فقط مسئول وضعیت خودم هستم و نه کس دیگهی. تا این دنیا هست همه جور انسان هم هستند از دزد و سارق گرفته تا ساده لوح و فرصت طلب و عوضی وووو ...
مدتی هست که بیشتر از خودم مینویسم و از این به بعد هم بیشتر خواهد شد.
اینجا محلی برای یادداشت گذاری شخصی من هست،