یادداشت های من

در سال 1948 پروفسور اسکینر یک آزمایش علمی ترتیب داد. او یک کبوتر گرسنه را در قفسی با یک ظرف غذا تنها گذاشت.

بین آنها دری بود که مانع رسیدن کبوتر به ظرف غذا میشد. کنار در دکمهای وجود داشت که کبوتر با زدنش میتوانست برای لحظاتی در را باز کرده و به غذا برسد.

نتیجه آزمایش تا این مرحله قابل پیش بینی بود. کبوتر هم مانند بسیاری از موجودات زنده به سرعت ارتباط بین دکمه و پاداشی که نصیبش میشود را کشف میکرد.

اما اتفاق جالبتر زمانی میافتاد که آن در به صورت خودکار (از هر 20 ثانیه یکبار) توسط یک تایمر باز شود. کبوتر به غذا میرسید بی آنکه دکمهای را زده باشد. او که از وجود تایمر بی خبر بود، به مرور دلیل این پاداشهای بدون زحمت را به کارهایی که در آن لحظه میکرد ربط میداد. مثلا اگر در آن لحظه بالهایش را به هم زده بود، به بال زدن ادامه میداد تا اینکه دوباره در توسط تایمر باز شود. هر بار که این اتفاق تکرار میشد، ایمان کبوتر به آن باور غلط اولیه بیشتر و بیشتر میشد. حال که او نمیتوانست دلیل اصلی را تشخیص دهد، به اشتباه عوامل موهومی را به آن ربط میداد.

اسکینر این یافته را "خرافات کبوتر" نامید.