یادداشت های من

«مظلومیت»، مظلوم را محبوب می‌کند؛
چشم‌ها را به سوی او می‌گرداند؛
همدلی‌ها و هم‌دردی‌ها را به نفع او برمی‌انگیزد؛
قلب‌ها را با او نرم و مهربان می‌کند؛
و اراده‌ها را به یاری‌اش فرامی‌خواند.
در فرهنگ عام بشری، مظلومیت مساوی است با محبوبیت.

این امتیازها و منافع، ظالم را به هوس می‌اندازد که مظلومیت را هم از دست مظلوم بگیرد و از آن سایه‌بانی برای خود بسازد. او، هم امتیازها و امکانات ظالم را می‌خواهد و هم محبوبیت و جایگاه مظلوم را. پس حق برخورداری از امتیاز مظلومیت را هم برای خود می‌خواهد. بخشی از تاريخ و همۀ اكنون ما، داستان ظلم با طعم مظلوميت است؛ هنرنمایی مظلومیت در سمفونی ظلم است.

زنده نام رضا بابایی