یادداشت های من

سندروم استکهلم وضعیت ای هست که ایرانی های طرافدار رژیم بهش دچار شدند.

طبق تعریف، سندروم استکهلم پدیده‌ای روانی است که در آن گروگان نسبت به گروگان‌گیر حس همدلی، همدردی و وفاداری پیدا می‌کند و در مواقعی این حس وفاداری تا جایی است که از کسی که جان، مال و آزادی‌اش را تهدید کرده، دفاع و با اختیار و علاقه خودش را تسلیم او می‌کند. علت این عارضه روانی را عموماً نوعی سازوکار دفاعی دانسته‌اند.

به زبان عامیانه مغز افرادی که توسط فرد یا جمعی به گروگان گرفته شده اند بجای تولید نفرت، عشق رو میسازه چرا! چون مغز این کار رو برای بقاء مناسب‌تر میدونه. در حال حاضر که ما مردم ایران که توسط اقلیت متوهم فاسد دین پرست به گروگان گرفته شدیم، اکثریت مدافعین حکومت با دیدن فساد گسترده و سازمان یافته هم به این حکومت وفادار هستند و از کسانی که آزادی های فردی و اجتماعی و آینده شون رو گرفته اند حمایت می کنند. مغز اون‌ها درست کار نمی کنه بجای نفرت عشق تولید می کنه. حتی زمانی که حکومت با یک برنامه ریزی قبلی هواپیمای مسافربری با 176 نفر رو ساقط می کنه یا دست به کشتار صدها و هزاران زن و کودک و جوان میزنه باز این آدم‌ها از توهم ذهنی بیرون نمیان و با توجیهات سطحی و کودکانه سعی می کنند مسائل رو توجیح کنند.