یادداشت های من

قبلا دوست داشتم سنم رو کمتر از سن واقعی در نظر بگیرم، این کار اون وقت‌ها باعث می‌شد حالم بهتر بشه حس جوونی داشته باشم و روحیه ام بهتر میشد، ولی الان چندان تمایلی به این کار ندارم،‌ چرا که دیگه اون حس‌هایی که قبلا با این کار به سراغم می‌اومد نمیاد، برعکس یه جورایی حس می‌کنم این کار نادیده گرفتن تجربیات و دستاوردهای گذشته هست برام.

اگه به فرض بهم بگن یک سنی رو انتخاب کنم و توی اون سن زندگی کنم قبلا احتمالا سن خیلی پایین مثل 20 سالگی رو انتخاب می‌کردم اما الان نه، الان دوست دارم توی سن بالا باشم.

بنظرم مهمترین کاری که باید برای باقی عمرم باید انجام بدم دادن آرامش به خودم هست. بعد از اون همه سختی ها که در زندگی کشیدم شاید آینده زمان رسیدن به آرامش باشه.